ارگ کریمخان

من از قبیله یی وحشی ،دورافتاده در تاریکی درّه ایی دور، نیستم !

نه از آنان که خون خوردن را، پیش از پستان گرفتن از مادرانشان یاد گرفته اند.

و نه آنان که سرگرمی شان ، الهام گرفتن از فلاکت مردم بود، با اشک تمساحی بی بنیاد و شهرتی آمیخته با شهوت .

****

مادربزرگِ پدرم بیهوده کودکی های پدرم را در بازی های ارگ کریمخانی شکل نمی داد.

آنجا که حاکم ، وکیل الرعایای مردم بود .

وینک من ،....

ایستاده در  آوار ِحصار ِ قلعه ایی شکسته ،

                                                 اندوهِ مردانِ شلاق خورده را احساس می کنم

                                                از چشم های کبودِ زنی که حق طلاق ندارد، می بینم

                                                وز گوش های کودکانی که شدت سیلی کرَشان کرده، می شنوم  

 

و افسوس ....

 اینجا سرزمینی ست  که نسل اندر نسل

 پسران به پدرانشان در زنجیر

 و پدران به پسرانشان در زنجیر

                        ،  افتخار کرده اند .

 

پاشویه

از دشت های باز و بزرگ

تا تو ،که پیچیده ترین معنای خرسندیم بودی

 شرق را و غرب را دویده بودم .

***

وینک که می گشایی برابرم آغوش ،

چونان خورشید بر ساقه های آبی نیلوفر

آرامم معشوق ، آرامم.

***

 پس پاشویه کن تاولِ دویدن و نیافتن را

زیرا....

احساس می کنم مأوایم را ،

بازیافته ام .

 

گذشت

همین اول کار

گذشت شور و شوق جوانی، معشوق

افسوس

چه زود پیر شدیم .

***

سرم را

می گذارم به دامن تاریکی ها

و فکر می کنم

به خوشه های آبی گندم

و به دستهای نازک خورشید !

 ***

بهار های مکر گذشت

و سینه سرخ های مرده و پیر

نشسته درست در برابر هم

آواز مشترکی را زمزمه نکردند

آنچه بود

ناله های کوچک گرسنگی بود

و اندوه زیر لبِ دلباخته ایی، افسرده !

 

در

ببین چطور رنگ می شوند

                            بهار های سال های نو برابرم

ستار های من به دست عشق

                               چگونه شادمانه لمس می شوند پرده پرده گوشه گوشه در سراسرم 

مرا ببین که انتظار صبح را کشیده ام

                                                مرا که مثل غنچه ها ز فرط شوق  

                    حجاب های غفلت و غم و گناه و درد را ،

                                                      چو پیرهن گرفته از خلوص اشتیاق می درم

مرا ،مرا که دست های بیدریغ ِعشق

شکوفه های تازه تاج های نور ،تورهای صورتی نهاده بر سرم

ببین ، بدان

من ازسپیده ها و دشت های باز

                                              نیامدم ،

 من از سیاه چاله های غربت از نمور تنگنای روح خسته ایی شکسته بال می رسم

ببین من این منم که مثل شاخه های بوته های توت سرخ

گرفته پا میان خار و خارزار به گل نشسته میوه داده ام

مرا که تشنه بودم و ز چشمه های عشق پر شدم

مرا که خسته بودم و ستاره بر شبم حرام بود

مرا که فکر کرده بودم آه و غصه ها مدام بود

بیا به بر بکش مرا جهان

من از تمام شور ها و نورها

من از خیال های خوب قصه ها

 و از پرنده های عاشق سفید آسمان

من از کلام های زنده ، از بهار های تازه ، از سرود های سبز ، پر شدم

گذشته ها گذشت !

چو سنگ کوچکی میان التهاب و کوه بار ، در شدم

 

 

رویا

عشقم را

            دردم را

                       حرفم را

                                   تعبیر کرده ایی

پس فکر کن ، خیال کن

شعر هایی که بوی کافور گرفته باشند را

پس ببین ، خیال کن

پرواز سینه سرخی را در دوردست

و قاب شکسته ی پیش پای تو در میانه

تو....،

   کتاب شاعر در دستت خیس!

 ایستاده پشت پنجره

....

با من که را

           وز من کدام را

                             تطهیر کرده ایی ؟

 

....

خوابم را

          تعبیر کرده ایی !

 

 ........................................

 

 

You have interpreted
my love    
pain 
written words
my aim

So think about it , and imagine
imagine that all my poems smell like camphoe
...
so then start to see, imagine
a robin flying away far away
a broken frame case on the ground and you standing in the middle
holding the poet's book all wet
...

who have you cleansed by my poems ?
what have you done and what did you understand

from my desires and with my wishes

...

You have interpreted my dreams!!    

انار

"دلسپرده ی سرزمینهای دور

دل بسته ی آنان که دورند از ما"

این منم

در نگاه تو

که تکرار می شود .

و در نگاه آنانکه از دور دست می بینند .

 

وقتی افق مه آلود است ،

آفتاب ، تن می زند به راکد ِ مرداب

چونان حقیقتی بزک شده

آنسان که منم

در نگاه تو

که تکرار می شود.

 

روییده بی ادعای هیچ رویشی ،

در انجماد لحظه های خشک شده در آلبوم

و رنگهای غلیظ خشک شده روی بوم

آنان که از درونِ من بودند وآنان که از برون

و چه می دانی کدامیک حقیقت ـ من بود؟

 

هیچ ! ...

 

 گذشته از اینهمه طاعون

در شهری دوردست

گمشده مرا یافت،

تیره و زخم خورده ، خمیده و مشوّش

تا در پاشویه ی وجودی ملتهب از دانستن ها

                                  و ندانستن ها که حفره های خالی روحم بودند،

 گم شد در من ، حسرت ـ هر چه از دست رفته بود

                                            اندوه ِ هر چه مانده بود

                                                      وز پس آن ، ترس از تمایز .

وینک منم که می نویسد از نو

وینک منم که گله ندارد

وز گفتن ،.... همین کافی که بدانی

 انار های سرخ باغهای پَرَک

بهای گلهای سرخ روی میز نیست .

 

 

 

 

 

درخت!

ایستاده درخت ،

                   سر ِ جاده !

                                        .....

درخت ، ...

نه ناز شده ی دست باغبانی

نه نظر کرده ی سبز پوش خضری -که بجوشد در پایش آب -

                                                     که آیه ی نهی شده ی وجودی ، آشفته در باد

 

وجاده ،...

نه مهمان قدم مردمان شیک پوش ِ شهری دور

که خاک آلوده ی پیری ، ضرب خورده ی اضطراب چاپاری 

                                                                           در عجله ی پیامی که باید داد

 

 

ایستاده درخت ،

                   سر جاده !

 

آنجا که سهمش ار خبری موهوم ،

                                                گردِ غباریست ، بی ناجی

وز پس خبر ،

                  سوار بریده سری ، افتاده به دامن ،  اسبی تیر خورده ، به زانو فتاده بر جاده ست

 

....

گاهی ،...

گاهی ،هوس ِ دو پرنده ی طرد شده

                   در تاریکی می غلطد بر بازوانش خیسش

یاد آور ِ دردی پیر

                      به رخ کشاننده ی افسوسی تر

                                                   اندوه ،.... روشنی ، ...روشنی ، ...

                                                                    می فشرد بر هم پلک .

 

ایستاده درخت

              سر ِ جاده!!

                            دوخته به افق بنه اش را

                                                           می ساید پا به خاک

                                                                                   چونان عقابی در زنجیر.

 

در دور ، قوم مغول  فانوس های آبادی را ، آتش زده اند .

   

 

 

 

 

 

                          

 

باشد

سهراب کشته شد، بده مرحم بیاورند

                                               دل مرد ، گو وسایل ماتم بیاورند

جامی شکسته در کف ما بود و رگ زده

                                                 جام شکسته را بده تا  جم بیاروند 

هر چند تا حکومت عباسیان بجاست

                                         دارو طلب کنی و به جا سم بیاورند

حالی ببین گذشته چنان رفت دوست گفت                     

                                        باشد که دشمنان خودشان کم بیاورند

 

 

اگر..

لعنت به عشق

و تف به روزگار

اگر که قسمت ما غم باشد!

به مشت های گره خورده ی پدرت فکر می کنم وقتیکه سرخ می شدند

وبعد ها که قصه های لاله و شقایق خواندیم!

اینک،

ببین بنفشه ها ،هر بهار چطور روی سینه ات کبود می شوند

پس عریان شو

                    تا درس بگیرد روزگار .

از دنیا

نصیب من و تو

گذشته ایی سوخته بود

و آینده ایی مه گرفته

   دل ما همیشه تنگ بود

                  و تنگ ِکوچک ماهی تنگ

                             و آرزوی ماهی بزرگتر از اقیانوس!

پس تف به عشق

و لعنت به روزگار

 

 

 

 

 

 

دل!

آیا هنوز غصه ی ما را شمرده ایی ؟

همواره کار ِ دل به غم و شیون ست و سوز

چون در درون سینه قناریّ ِ مرده ایی

 

هر دم چو  پلک ـ حادثه مرطوب می شود

چون داغ زخم خوردگی اش تازه است هنوز

از شوره دل دوباره در آشوب می شود

 

گویی دوباره می زندش  آسمان نهیب

"از یاد رفته عصمت آن شمع ِ جان فروز"

دل در صفا و مروه ی صد آتش ِ فریب

 

هر فکر ِ تازه وسعت بکر ِ ندیده ایی ست 

شک می کند چو آینه ها در وجود روز

که هر اشتیاق چون سخن ناشنیده ایی ست

 

دل می زند دوباره به دریا و دشت و راه

می گویدش سپیده از این قوم  کینه توز

چون شعله ایی شکفته درونش لهیب ِ آه

 

تا می کشد درونش و می گیردش به پند  

خاموش یا که در غم فردای ـ ما بسوز

می سوزد از حکایت تلخی درون بند !!  

 

پس مرده دل، دلی که به یاد شما تپید

می بیندم دوباره چو شب ،پیر ِ پینه دوز

افسوس سوخت شعله و صبح ِ تو را ندید !!

 

رد می شوم چنان که غمی می برم به دوش

می پرسدم چه شد چه شد آن قصه های روز    

 گردن به چنگ ِ بغض :" مگو ، رد شو و خموش "

 

           

پیرهن یوسف

گرفته غبار

تفنگ لب طاقچه

و دستان پینه بسته ی پیرمرد

خیره به دور .

میان دشت،گرگها

               پیرهن خونی یوسف را

                             قسمت می کنند.

 

 

سانسور؟؟؟

روئیدم همیشه

                  بیرون از قفس

                         که در آن مرا مادرم یک روز از سر اجبار زایید

و گل کردم

       پشت مرز

 پس شعرم را خوانند و حذف  کردند

زیرا که چاپلوسی از عهده ام نمی آمد  ....

پایین تر از دادخواهی یاسهای شکسته ی باغچه بیایم اگر،

                           لعنت به شعر

                                     لعنت به من .

 

باغچه

با ما جنگیدند

                      دو گذشته

                                     از دو سوی جهان ،

و در ما باختند

                 دو حال 

                              در میانه .

..... صبح به صبح اشکم را پاک می کنی

و شب به شب می بینم

                                    نور را که بر شیارهای صورتت برق می زنند

                                    گاهی که بغض گلویت را سد می بندد

دستم را بگیر

قربانی یک حادثه ایم من و تو

                   پا گرفته از دو سوی یک درد

                                فریب خورده ی ایمانی پوک .

اینک که ایستاده ایم مقابل هم

مشت کوچکم را بفشر در مشتت

وایمان کن

که راه درست را رفتیم  

پس فکر کن

           به آزادی

 که فرزندانمان خواهند داشت .

                       گنجشکهای کوچک بی دین

                       پروانه های آبی ـ آزاد!

                       این دشتهای باز

                        گسترده زیر قامتشان خواهد بود

                        این فکر های روشن و آباد

                         از دردهای ما

                         در گوششان حدیث نخواهد خواند

                          از کینه و کنایه ی ما هرگز

                           آن کودکان آینه را جبری

                           از ما و  راه و  ریشه نخواهد راند .

 

 طاقت بیار همسفر این چند

گلهای سرخ باغچه بارورند .

                    

                        

عروسک

پیچیده در دست و پای من بند بند

انتگشتش را می ساید بر سایه ی صلیبی بالای سر من

نشانده مرا به زانو  

پشت پرده مخملی سرخ

پیاپی می خواند در سرم

عروسک خیمه شب بازی نیستی خواهر

نیستم

نیستم که بند های نامرعی ات همواره

 شعور و حق مساواتم را آزار می دهند

  

نیاز

ایستاده لبه ی بالکنی

                      تا از دمای غربت

سخت ترین نگفته هایش در مذاب های مداوم

                                                 بنشیند بر دامنه ی گونه ش

                                                                    چونان چشمه ی آب گرم 

                                                                               پا گرفته از بنیه ی کوهی دل سوخته.

سرش را می فشرد به عریانی معشوق

و حس می کند .

....

 و حس می کند تحلیل رفته است

شمعی سوخته

آوازی نیم خوانده در دشتی دور

روحش

عقابِ دستی ِدل رحمی

گیاه خوار شده، از درد جوجه های  مار خورده ی لانه ش.

ایستاده لبه ی بالکنی طبقه ی چهار

چشمش سیاه می رود اینک

  دنیا دور سرش می چرخد

تا قلم

در پیچاپیچ هذیان های داغ شوره زده

 بنویسد

آنچه تو می خوانی را

شایدبه دلیلی نامفهوم ،

                         نیازبه گفتن با تو

 

............

Standing on the edge of the balcony

where the burden of exile is so much that melts the heaviest words she can not say.

mixed with confused feelings , the magma,

runs down her cheeks

Tear

hot springs coming out of an opening

coming from the broken, burned heart of a quite mountain

 she presses her head on her lovers bare skin

and she feels .

...

She feels that she has decomposed,  she feels she has dissolved

 A burned away candle

A half sang song in a far away field

her soul,

A domesticated merciful eagle who misses the sky every once in a while, vegetarian after her chicks  where eaten by a snake. 

...

standing on the edge of the forth floor's balcony,she feels weak while the whole world spins around her to blockade every sense she has,

Her pen, spins on the page

spins in the middle of sweaty deliriums and crystallized hallucinations

and she writes what you are reading

without having a reason

maybe based on a simple need

the need for you to know,the need for you to read

you ,

the only thing the pen can not describe.

   

 

سم

می گیرم

و می فشرم در مشتم

گریبانت را

می پرسم و تکرار تکرار

چرا؟

لب بفشر به لب من دشمن

 آوایم

           شعرم  

                     سخنم ،

چون ناله های مداومم 

                    سمی شده است

آزادی

صدایم کن

و بخوان

              نامم را 

در تیره ترین و مضطرب ترین لحظه

اینک که بغض، وزنش از آوا بیشتر است

چونان خون ،بخز به شقیقه ی من

وز زیر پوست عرق کرده ئ خیابان

                                         صدایم کن .

من زنده ام

در تعفن همین خانه های کاهگلی کهنه

من زنده ام

در شیار های آجری بلند ترین برج شهر

و گریه های مداوم دختران کولی وقتیکه فالِ دستِ حنا بسته ی درخت را می گیرند

در گوشم

              زنگ می زند

برای من غصه نخور دوست

من از سیاهی  زندان ترسم نیست

چونان که پیش از این نیز در زنجیر بوده ام

و مرگ در سرنوشت من نوشته نشده

حتی اگر تکه های خونی کوچکم را در باغ های دور از هم بکارند.

به زبان بیا

اینک که یاس اوفتاده به زانو

هر شب که گل و لایِ آسمان می ریزد بر سر و رویم

صدایم کن

من دور نیستم

من زیر بوته های تمشک ریشه زدم

                              چونان جویبار کوچکی دویده روی خاک خیابان

قلبم ،

در انار های یاقوت رنگ می زند

تا تو فقط

به یاد بیاوری

درسهای دبستان را  

و دسته کنی 

                          شاخه های کوچک ترد ، 

                                                         خوشه های طلایی گندم  .

 

 

آبستن

 

هر صبح هر بهار

پروانه های آبی احساس

در تنگنای کوچک قلبم

                          مشغول جفت گیری و زیستن اند

اندیشه های تازه ی من معشوق

روئیده روی شاخه ی این فرهنگ 

آبستن از تفکرات تو شاید باشند

 

تکرار

چراغ های مصنوعی ،

و پروانه های سوخته ی کاغذی پای شمع های پلاستیکی

معیارهای بی سر و ته

و باورهای ساختگی

                        خمیر های رنگی ِ بازی روی میز.

کتاب های یک اندازه ، سطور خط خورده .

باید ها ، نباید ها ، نشاید ها، نمی شود ها  

و زندگی،

معنای کهنه ی ثانیه ایی شده است

که کش آمده بر ساعت

چونان آدامس جویده ایی که کودک بازیگوشی بر شماره ها چسبانده

خسته

از تکرار

سرانگشتهایم را می سایم بر کلمات جدید

 می خندم، می گریم ،خط می زنم

حتی همین هم دارد

تکرار می شود.  

 

لقمه ی چرب

کفتار گرسنه به جفت خودش رحم نمی کند

بیچاره سرزمین من

                                   لقمه ی چرب

که بعد از اینهمه فریاد

نمی دانیم از حلق که بیرونش باید کشید